Zes jaar mocht ik predikant zijn in de kerkelijke gemeente van Loppersum-Westeremden, middenin het aardbevingsgebied. In die tijd mocht ik ook onderdeel zijn van het Platform Kerk en Aardbeving, de laatste twee jaren als voorzitter.
Inmiddels ben ik vertrokken uit het aardbevingsgebied. Een aantal jaren woonde en werkte ik in het midden van zoveel betrokken mensen die met hart en ziel leven in een gebied waar ze zijn geworteld en aan gehecht zijn geraakt. Toen ik eind 2017 kwam was Henk Kamp net opgevolgd door Eric Wiebes en waren de verwachtingen hooggespannen. De hoop was dat er meer menselijkheid zou komen vanuit de overheid, maar de beloofde betrokkenheid bleef uit en de bureaucratische chaos werd alleen maar ingewikkelder. Voor elk probleem werd een oplossing bedacht, maar overkoepelende problemen werden doorgeschoven naar verschillende loketten, met radeloze mensen tot gevolg. Uitstel, onzekerheid, niet nagekomen beloften, het bleef een repeterend refrein. In de loop van de jaren mochten we in onze provincie verschillende Tweede Kamerleden ontmoeten die telkens schrokken van de impact op bewoners. Wat de werkelijke impact op bewoners was leek niet door te dringen buiten het aardbevingsgebied. De blijvende onzekerheid bleef funest. Het ondoordringbare overheidsapparaat wekte ergernis, boosheid en frustratie. Daarbovenop de blijvende afstand tot Den Haag.
Maar er was hoop. Heel langzaamaan werden de eerste huizen versterkt en wijken vernieuwd. Mooie huizen verrezen. Helaas werd vaak gedacht dat het dan klaar zou zijn. Er werd niet verder gekeken naar de scheuren die in de zielen van mensen waren gekomen, die wij als kerken veelvuldig tegenkwamen. Daarbovenop bleven zovelen nog wachten in onzekerheid. In 2022 kwam een nieuwe staatssecretaris, Hans Vijlbrief, speciaal voor Groningen. Zijn aanpak van luisteren en in Groningen zíjn was nieuw. Het werd een teken van hoop. Eerlijk en betrokken waar die oprechte betrokkenheid zo werd gemist. Met de parlementaire enquêtecommissie kwam veel onrecht boven. Nu is het tijd voor een Nij begun. En tegelijk voor doorzetten van versterking voor al die bewoners die nog in onzekerheid wachten en nog middenin hun procedures zitten of nog wachten op hun versterkingsrapport. Er is in de afgelopen zes jaar veel gebeurd, maar er moet nog veel meer gaan gebeuren. Er zijn stappen gezet om opnieuw in verbinding te komen met elkaar, een begin van vertrouwen.
Opnieuw is er een wisseling bij de overheid, wat nieuwe onzekerheid betekent. Wordt het voorzichtige teken van herstel in vertrouwen doorgezet of niet? Hoe het zal gaan met een nieuwe regering is altijd onzeker. Vertrouwen gaat te paard en komt te voet. Maar tegelijk mogen we moed houden. De kerken hebben in de afgelopen jaren aandacht gevraagd voor de menselijke kant van de schades. Aandacht voor de scheuren in de ziel van mensen die zolang in onzekerheid leven en daarin niet meer durven vertrouwen op hun eigen overheid. Scheuren die niet over zijn als er een nieuw huis staat of geld is gestort door een regeling. Als kerken weten we dat geld en mooie huizen alleen niet gelukkig maken. Geluk en geborgenheid gaan zoveel dieper. Gelukkig is ook daar nu meer aandacht voor en hopelijk blijft die aandacht. Alleen dan kunnen we vooruit blijven kijken. Zodat er werkelijk een Nij Begun gemaakt kan worden.
Er is veel gebeurd in de afgelopen zes jaren dat ik in het aardbevingsgebied mocht zijn. De veerkracht van Groningers heeft mij getroffen. Hun hart voor hun geboortegrond gaat diep. Ik ben vertrokken uit het aardbevingsgebied, maar het heeft een vaste plek in mijn hart veroverd. Ik hoop en bid dat dit schitterende deel van Nederland ook in het hart komt en blijft van hen die nu verantwoordelijk zijn voor herstel en verbinding. Zodat er een diepere binding ontstaat en het niet alleen om herstel van huizen gaat, maar om het leven van mensen. Alleen dan kan het vertrouwen werkelijk groeien. Ik wens iedereen die met hart en ziel betrokken is Gods zegen toe.
Christiaan Kanis
