Boer Klaas H. geeft een rondleiding op zijn lege boerderij. Hij vertelt over het jarenlange getouwtrek over de hersteloperatie die zijn oude pand nodig heeft. De ene deskundige na de andere onderhandelaar is langs geweest, sinds de aardbeving van Huizinge in 2013 lelijke scheuren heeft aangebracht. Menig plan heeft Klaas van tafel geveegd omdat het nergens op leek. Een zijmuur van een oude boerderij is geen dragende muur. Daar hoeft geen zwaar fundament onder. Ja, de achterwand moet vernieuwd. Da’s duidelijk. Maar een schoorsteen kun je ook van binnen met wat ijzerwerk zekeren in plaats van dat hij eraf moet. Een stenen brandmuur vervang je niet door houtskelet. Zijn vrouw schonk bij al die gesprekken altijd de koffie, zei niks maar hoorde alles en schudde soms haar hoofd. Ze wonen nu tijdelijk ergens anders. Het gaat niet goed met haar. Op het moment dat de restauratie echt zou beginnen had het Centrum voor Veilig Wonen de papieren voor de vergunning niet naar de gemeente verstuurd. Weer uitstel. Ja, ‘nait te filmen’. Er gaat veel mis in Groningen bij het opnemen van schade, het taxeren van veiligheid, het onderhandelen over verbouwing en restauratie of het bepalen van de noodzaak van afbraak en nieuwbouw.

Het is half juni. Het Platform Kerk en Aardbeving ontvangt een viertal kerkleiders op werkbezoek. De aanleiding was de komst van de nieuwe bisschop voor het bisdom Groningen-Leeuwarden, Rob van den Hout. Ook ds. Jan Hommes is van de partij, per 1 september wordt hij de classispredikant voor onze regio Groningen-Drenthe. Hij komt uit het aardbevingsgebied! Dhr. Luinenburg is er, lid van het moderamen van de synode van de PKN, en dhr. Boerrigter, bestuurder van de Baptistenunie.
Het busje dat hen samen met een aantal Platformleden rondrijdt doet eerst Opwierde aan, een nieuwbouwwijk in Appingedam. Met eigen ogen zien we de huizenrijen die al een versterkingsoperatie hebben ondergaan van een paar miljoen. Ze moeten voor een gedeelte alsnog worden afgebroken, omdat de reparatie verkeerd uitpakt. De voorzitter van het Platform, ds. Jitse van der Wal, wijst even verderop zijn eigen huis aan. Net deze week kreeg hij de brief dat zijn huis binnenkort aan een veiligheidsinspectie zal worden onderworpen. Hij kent al zoveel verhalen. Toch roept het meer spanning op dan hij had gedacht, verklapt hij.

Een uurtje eerder had Albert Rodenboog het woord. Over een paar weken komt er een einde aan zijn burgemeesterschap in Loppersum. Op de achtergrond heeft hij een stimulerende rol gespeeld bij ons Platform. Moeiteloos schudt hij feiten en jaartallen uit de mouw over de ontwikkelingen in de afgelopen jaren en de huidige stand van zaken. In de regio hebben 60.000 mensen aardbevingsgerelateerde klachten, zo heeft een onderzoeker van de Universiteit recent uitgezocht. De burgemeester heeft zorgen. Krijgt Groningen straks de schuld van duurdere paprika’s omdat de gasrekening van de teler hoger wordt? Terugkerende schade is doodvermoeiend. En verloren vertrouwen komt niet gemakkelijk weer terug. Er zijn veel te veel ‘loketten’. Mensen verdwalen. Gelukkig krijgen gemeentes geld voor ondersteuning. Misschien kunnen kerken voor hun werk van geestelijke ondersteuning er ook een beroep op doen. Kerken moeten voor de mensen ook een statement durven maken richting de politiek. En: ‘let op de kinderen!’

Het Platform is het meest oecumenische initiatief in de provincie. Tijdens deze ontmoeting horen we dat de protestantse diaconie van Stad flink geld steekt in het plan voor Geestelijk Verzorgers in de regio. Ja, ook in de stad moeten mensen soms dagenlang het huis uit voor versterkingsoperaties. En de Protestantse Kerk ondersteunt gemeenten die een goed plan hebben om solidariteit gestalte te geven met een ‘revitaliseringsbijdrage’. Aangeschreven fondsen gaan straks ook vast over de brug komen. Het Platform kan zich vooralsnog niet opheffen. De scheuren in de huizen, de scheuren in de ziel en de scheuren in onderlinge verhoudingen vragen zorg. Ook geestelijke zorg. Mooi dat die straks aangeboden mag worden, aanvullend op het ‘gewone’ pastoraat en andere georganiseerde ‘stut en steun’.

Maar het speelt hier bij ons toch nauwelijks?’ Dat denk ik soms ook. Totdat ik weer hoor over scheurende gierkelders, verzakkende draineerbuizen en een gemeentelid die ’s avond na zijn werk toch nog weer terug gaat naar de boer die hij eerder die dag moest spreken over de schade, en die er helemaal door heen zat. ‘Gewoon als mens…’. Ja, dat laatste gebeurt dus ook: spontane stut en steun! Hartverwarmend.

Ds. Harmen Jansen